negativ
Filmskom vrpcom nazivamo kompozitni materijal na koji se snimaju i s kojeg se reproduciraju filmovi. Sastoji se od fleksibilne podloge, na nju nanesene emulzije osjetljive na svjetlo i ostalih slojeva koji služe kao vezivo između podloge i emulzije.
Podloga filmske vrpce bila je barijera i jedan od osnovnih preduvjeta razvoja i postojanja kinematografije. Najbolja podloga koja je do tada postojala bila je krhko, kruto i lomljivo staklo. Kinematografija je naprotiv zahtjevala podlogu na koju se postavljaju upravo fantastični zahtjevi.
Počelo je sasvim prozaično. 1870. neki je John Wesley Hyatt iz New Yorka, tražeći zamjenu za slonovaču od koje su se do tada izrađivale biljarske kugle, pronašao celuloid. Sedam godina kasnije protestantski svećenik Hanibal Williston Goodwin prijavljuje patent za "fotografsku opnu". Sljedeće 1888. John Carbutt pokušava komade celuloida prevući fotografskim kemikalijama. Jedan takav patent prijavljuje i H.M.Reichenbach, namještenik kompanije Eastman, da bi 1889. kompanija Eastman bacila na tržište tzv. smotane filmove, fotografski negativ koji umjesto stakla ima za podlogu celuloid. Dvanaest godina kasnije Eastman Kodak je platio kompaniji Ansco, koja je bila vlasnik Goodwinovih patenata, pet milijuna dolara.
